در دنیای پرهیاهوی مداحی و روضهخوانی، رفاقتهای واقعی نادر هستند و وقتی شکل میگیرند، مانند نگینی درخشان در تاریخ ذاکرین اهل بیت (ع) میدرخشند. رفاقت سید علی مومنی و سید جواد ذاکر یکی از این پیوندهای عمیق و ماندگار است که نه تنها بر زندگی شخصی و حرفهای این دو مداح تأثیر گذاشت، بلکه الهامبخش هزاران عاشق حسینی شد. سید جواد ذاکر، مداح پرشور و اخلاصدار که در سال ۱۳۹۱ به رحمت خدا رفت، و سید علی مومنی، کربلایی پرتلاش و عاشق، در سالهای همنشینیشان، شبهای طولانی روضهخوانی، همکاریهای هیئتمحور و حمایتهای برادرانه را تجربه کردند.
آشنایی و ریشههای رفاقت: از هیئت تا دلهای شیدا
رفاقت سید علی مومنی و سید جواد ذاکر ریشه در هیئتهای حسینی دارد، جایی که هر دو به عنوان ذاکران جوان، شور و اشتیاقشان را برای امام حسین (ع) به نمایش میگذاشتند. سید علی مومنی در مصاحبهای صمیمی، این آشنایی را به تقدیر الهی نسبت میدهد و میگوید: "تقدیر و خدا و اهل بیت (ع) مرا با سید جواد ذاکر آشنا کرد که زندگیم و راه و روشم و جنونم را با حضـورشان تغییر و تحـول دادند." این پیوند از هیئت دیوانگان حسین (ع) در کاشان آغاز شد، جایی که آنها در مراسمهایی مانند شب یازدهم محرم ۸۲، با هم مداحی کردند و شور ترکیبیشان، دلهای حضار را تسخیر کرد.
سید جواد ذاکر، با شور خونگرم و محبت بیپایانش، سید علی را به والهگی و شیدایی کشاند. مومنی در دلنوشتهاش توصیف میکند: "سید جواد ذاکر جوانی بود پر شور و با محبت و خونگرم که مصاحبت با وی هر فردی را واله و شیدای او میکرد." این رفاقت فراتر از صحنه هیئت بود؛ آنها در خارج از مجالس، با هم مینشستند، ایدههای مداحی را به اشتراک میگذاشتند و از یکدیگر درس میگرفتند. سید علی تأکید میکند: "ما بیشتر باهم رفیق بودیم خارج از بحث هیئت و سینه زنی." این همنشینی طولانی، سید علی را از یک مداح جوان به شاعر و روضهخوانی عمیقتر تبدیل کرد.
